حرفای پسرونه

سلام

rani-s-jafar — Sat, 07 Nov 2009 18:37:18 GMT

نزدیک یه هفته ای میشه که مغازه رو باز کردیم. راستش اول نظرم بود که لوازم خانگی و کریستال فروشی باز کنیم. ولی دیدم چون هم به کار خودمون مربوط نیست و هم اینکه حال و حوصله همدم شدن با زن جماعت رو ندارم، بیخیال شدم. شاید اشتباه کرده باشم ولی چون دیگه ناخواسته مسیر فعالیت و درآمدمون از طریق فعالیت تو زمینه ساختمان حاصل میشه. ترجیح دادم تو رشته ای مرتبط بهش ادامه بدم. واسه همین مغازه کالای ساختمانی باز کردم. تا العانش 6 میلیون تومن جنس انبار کردیم و اگه کارمون بگیره بیشترش هم میکنیم. البته فعلا بازار تعریفی نداره چون هم میریم تو فصل سرما و هم اینکه هنوز تو منطقه شناخته شده نیستیم. دو سه ماه اول رو باید تو مغازه گردو خاک بخورم. هر چند که تو همین چند روز 60 تومن فروش داشتم. امیدوارم وضعیت بهتر بشه. صبحا داداشم میشنه، من تو شرکتم و بعد از نهار خودم میشینم. یه جورایی انگار عقده کار کردم دارم، غیرتم بهم اجازه نمیده یه لحظه استراحت کنم. یه چیزی بگم بخندیم، بعضی شبا به مخم میزنه برم مسافر کشی هم بکنم. تازه یه بار هم خواستم برم ولی اونقدر بابا مامانم بهم فوش دادن که بیخیال شدم. تنها چیزی که باعث میشه اینطوری باشم اینه که همیشه یه فلاسک چای همراهم دارم که هر وقت خسته شدم سریع واسه خودم چایی می ریزم. کلا از بچگی چایی خور بودم، یادم میاد تو دانشگاه هم تو وقت تنفس بین دو تا کلاس فورا میرفتم دو سه لیوان چایی میخوردم. خنده دارش این بود که اون بابایی هم که تو پارک جلوی دانشگاه چایی لیوانی میفروخت. کاملا به برنامه درسیم و روزهایی که دانشگاه میرفتم آشنا بود و روزهای دیگه جای دیگه ای مشغول میشد.

هیچ وقت یادم نمیره روزهای آخر دانشگاه که با یکی از همکلاسی هام که اونو هم اغفال کرده بودم داشتیم چایی میخوردیم که یکی از دخترای دانشگاه که خیلی دوست داشت باهاش دوست بشم، از جلومون رد میشد که نگاه به من کرد و با ناز و عشوه گفت " آخییییییییی خسته نباشین" من بهش توجه نکردم و کمی بعدش یه راننده تاکسی پروووو که اونجا بود زد تو سرم و با حسرت بهم گفت " اگه اون دختره اینو به من میگفت ماشینمو به نامش میزدم " آقا اینو که گفت دیگه داشتیم از خنده قش میکردیم. خیلی باحال گفت. خوب بیچاره هم حق داشت زمان جووونیش از اینا نبوده که، العان حسودیش میشه ماها رو میبینه. اونایی که آرم تاکسی رو ماشین شونه اکثرا آدمای شریفی هستن. نگاه به حرفای مردونه نکنین، ما مردا اینطوری خلق شدیم کاریشم نمیشه کرد. تو این زمونه همه دنبال به دست آوردن یه لقمه نون هستیم. با سه شیفت کار کردن هم نمیشه خرج خونه رو تامین کرد.

. .

...

rani-s-jafar — Thu, 29 Oct 2009 23:02:18 GMT

. .

....

rani-s-jafar — Tue, 27 Oct 2009 15:06:18 GMT

این عادتمه، دوست دارم تو این دنیای مجازی اون جور که راحتم حرف بزنم. دوست دارم اون چیزایی که تو عالم حقیقت کمتر بروز میدم رو اینجا بگم. نمیدونم خوبه یا بد ولی این کار رو میکنم چون بهش احتیاج دارم. تا سبک بشم. دنیای حقیقی ما تو مملکتی به نام ایران جاییه که یه مرد باید اخمو باشه، ریش و سیبیل نگه داره، خشک باشه، جلف نباشه. سنگین باشه، مرد باشه، با جذبه باشه، گردن کلفت باشه. جدی باشه، قدرتمند و قوی باشه و خیلی چیزای دیگه.

این چیزیه که ما مردا داریمشون. یکی کمتر یکی بیشتر. اونایی که کمترن یا خودشونو با اون معیار ها تنظیم میکنن یا توانش رو ندارن و یه جای دیگه ای خارج از محیط فیزیکی اطرافشون جبرانش میکنن. اون محل میتونه اینترنت باشه. جایی که هیچ کسی نمی شناستشون و میخوان یه شخصیت جدیدی از خودشون بسازن. باید این جور آدما رو تحویل گرفت تا تو کارشون موفق بشن. باید واسشون ارزش قائل شد. به چشم یه مرد واقعی بهشون نگاه کرد تا بتونن خودشونو باور کنن و از درون تغییر کنن.

ولی میون همین شخصیت ها پسرهای بیماری هستن که فکر میکنن جنم یه مرد به داد و هوار راه انداختن و فوش دادنو حرفای کثیف زدنشونه. در حالی که این خودش نشون از بی تجربگی و باکره بودن اون پسر هاست. که چون تو دنیای واقعی موجود ضعیفی هستن اینجا واسه خودشون دور ور میدارن. تا هم خودشون یادشون بره چی هستن و هم دیگران رو به این باور برسونن که خیلی هستن.

آره خودمم قبول دارم من تو این وبلاگ یه جوری حرف میزنم که انگار دخترم. برام مهم نیست. من اینجا رو باز کردم چون به یه مکانی احتیاج داشتم تا توش احساسات خودمو تخلیه بکنم. خوب همه ما آدمیم. نیاز به ابراز احساسات داریم. تو کوچه و خیابون که نمیشه یه مرد از جلد خودش بیرون بیاد و رفتار و روحیات عاطفی خودشو بروز بده. مجبوریم بیایم تو یه مکان دیگه خودمونو تخلیه کنیم. تازه اگه عاشق اون موجود بی خاصیت هم که چهار ماهه هر شب موقع خواب نفرینش میکنم، نمیشدم اصلا گذاره های عاطفیم متورم نمیشد و دیگه احتیاجی به وبلاگ زدن و بروزشون تو اینجا نبود. فیلم آتش بس میگه هر فردی یه کودک درون داره، کودک درون منم داره اینجا تو این وبلاگ حرفای خودشو میزنه. ولی اون آدم بزرگهه کسیه که تو کاراش و روابط اجتماعیش موفقه و خیلی بالاتر و سنگین تر از بقیه پسر های جلف روزگارش داره با دنیای بیرون خودش تعامل میکنه، درآمد ماهیانشم اونقدر هستش که هر وقت بخواد مستقل بشه. من اسمشو میزارم یه مرد نرمال، که همه چیزش سرجاشه، همه هم قبولش دارن.

ولی اگه این وبلاگ رو باز می کنین. نوشته های همون کودک پر عاطفه رو میخونین. من العان چند ماهه که دارم واسه دل خودم مینویسم. واسه هیچ کدومشونم کسی رو برای دیدن آپم صدا نزدم، نظر نخواستم و اصلا خوشمم هم نماید کسی بیاد آرامشمو بهم بزنه. از حرفام ناراحت بشه. اینجا یه وبلاگ پسرونست به رانی موکرجی هم مربوط نمیشه خوب هم نیست که دخترا بیان توش. هر چند حرفام برام گرون تموم میشه و آبروی چندین سالم داره می ریزه

ولی به اون دسته از پسرای باکره ای که روزی چند دست کف دستی میرنو اینجا هم میان میگن پسر باید مثل من باشه و کس رو هم کووس مینویسن( که بهش گفتم معنیش چیه). باید بگم. ببین پسر خوب هر چیزی یه راهی داره، راه مرد شدنم این نیست که تو این دنیای مجازی رو اعصاب دیگران باشی. اینجا مرد و زن وجود نداره. بعضی از دخترا هستن که دارن با اسم مرد باهم چت میکنن. اینجا مشکلت حل نمیشه، برو واقعیت های زندگیت رو ببین. اونا رو تغییر بده.

. .

به به چشمم روشن

rani-s-jafar — Mon, 26 Oct 2009 19:10:18 GMT

امروز بعد مدتها تو خیابون یه دختررررر خوب دیدم. از همکلاسی های دانشگاهم بود. چادر پوشیده بود. وایییییییی که چقدر خوشگل و ناز شده بود. همونی که چند آپ قبلیم براش آرزوی خوشبختی کرده بودم. همراه با یه آقای جنتلمنی بود. که به احتمال زیاد فکر کنم باید نامزدش می بود. خیلی خوشحالم از اینکه می بینم همکلاسی هام بعد دانشگاه دونه به دونه دارن سرو سامان میگیرن. این قانون نا نوشته مملکت ماست. دخترای با وقار و اهل زندگی همیشه بهترین ها رو بدست میارن. تو همه چیز موفقن. حق شونم هست. تو دانشگاه کم نبود از این دخترا. ولی من چشمم رو به روی خیلیا بسته بودم، با اینکه بعضیاشون بهم نظر داشتن. منظوری از نوشتن اینا نداشتم جز اینکه خواستم خوشحالیم رو به عنوان یه برادر بروز بدم.

تو آشناها دخترای زیادی رو میشناسم که از خوشگل بودن خودشون هر استفاده ای میکردن. هر روز با یه پسر بودن. جوری که دیگه تو تمام شهر اسم در کرده بودن. نمیدوم دیدگاه شما دخترا نسبت به این موضوع چیه یعنی از معروف شدن تو یه محله یا خیابون یا شهر لذت می برین؟ از اینکه همه پسرا وقتی از کنارتون رد شدن یه تیکه بارتون بکنن.

اسمش ژیلا بود. سنش که به 27 سال رسید تحت فشار خانواده دنبال پیدا کردن شوهر رفت. ولی هیچ کدوم از پسرایی که تا دیروز حسرت صحبت باهاش و خرج کردن واسش رو داشتن. موضوع که ازدواج شد، دیگه تحویلش نگرفتن. مثل اینکه بختش بسته شده باشه دو سال هر چی تلاش کرد کسی حاظر نشد باهاش ازدواج کنه. آخر سر یه بابای چشم و گوش بسته ای رو تور کرد و ژیلا خانوم بزرگ و پر افاده شد زن یه راننده کامیون. العانم بعد هفت سال زندگی میخوان تلاق بگیرن چون نگو آقای راننده یه بیماری ناعلاج داره، که اگه بچه دار بشن بچشونم مثل خودش بیماری صدف پوستی خواهد داشت. دلم واسش میسوزه. از خدا میخوام که مشکلاتش حل بشه.

اینا رو نگفتم که مثل این سریال دلنوازان همش ضد حال باشم. خواستم نظر شخصیمو در این مورد گفته باشم.

rani-s-jafar — Fri, 23 Oct 2009 14:05:18 GMT

سلام

چند روزه دارم مثل یه کارگر کار میکنم. البته خودمم خیلی لذت می برما. سمت چپ خونه یه مغازه داریم که مشاور املاک کردیمش، سمت راستشم پارکینگه. بابام به درآمد شرکت و بنگاه هم راضی نیست و از اونجایی که منطقه کشش داره تصمیم گرفتیم پارکینگش رو هم تبدیل به یه واجد تجاری بکنیم. که وقت بیکاری توش مشغول باشیم. خلاصه بابام میگه دو تا پسر بزرگ کردم که العان به دردم بخورن. بیل و کلنگ داده دستمون که یه چند قسمت از دیوار رو خراب کنیم، در پارکینگ رو هم در بیاریم و در مغاره براش نصب بکنیم و خلاصه تو این چند روز منو داداشم دیگه به صورت عملی با اکثر کارای ساختمان آشنا شدیم. تمام دستام پینه بسته و رنگی شده. ولی خوشحالم از اینکه بابام آینده شغلی مون رو تو این مملکت بی درو پیکر تضمین کرده.

ای لاو یووووووووو پدرم

سلام سلام سلام

rani-s-jafar — Tue, 06 Oct 2009 20:27:18 GMT

حالتون خوبه؟

خوبين؟ خوشين؟ سلامتين؟

نمياين، نمي پرسين!!!

گفتم بيام يكم بنويسم دلم باز بشه. اول از خودم كمي بگم بعد بريم سراغ آپ كه كلي خبر و عكس هاي خوب دارم. من آدم بد قولي نيستم ولي واقعا حس و حال نوشتن تو اين همه مدت رو نداشتم.

اول از خودم بگم، بابام بعد كلي پاچه خواري موافقت كرده كه ماشينمو عوض كنه. آخه پرايد ديگه العان ضد حال ترين ماشين ايران شده. اونقدر هم باهاش تصادف كردم كه كم كم تو خرج افتاده. خودم پرشيا نظرمه. شما پسرا يادتون باشه هر وقت يه درخواست محال احتمال از پدرتون داشتين از مادراتون كمك بگيرين. حتما جواب ميده. تضميني!!!

الهیییییییییی فداش بشم چقدر بامزست

ديروز پرايد واسه يه تصادف شاهكار ديگم تو پاركينگ نيرو انتظامي بود. مجبور شدم با اتوبوس خط واحد تو شهر جابجا بشم. تا خرخره ماشين پر شده بود. منم شانسي از در عقبي سوار ماشين شدم كه چون جا نبود بالا سر يه زوج جوووون كه به بچه بغلشون بود و تو قسمت آقايون رو صندلي آخر نشسته بودن، قرار گرفتم. واييييييييييي يه دختر بچه خوشگل رو بغلشون بود كه آدم اصلا از نگاه كردن بهش سير نميشد. خيلي خيلي خوشگل و عسل بود. يه چشم هاي خوشگلي داشت كه نفسسسسس آدمو ميگرفت. پشت هم كلي دختر جمع شده بودن كه هم اونا مثل من متحير دختر بچه شده بودن. چهار پنج تاشون هم به بچهه دست تكون ميدادن و ادا اطفال جالب واسه سرگرم كردن بچهه در مياوردن. آخه واقعا دوست داشتني بود. من در حالي كه از درون داشتم ميتركيدم ولي چون نميتونستم جلو پدر بچهه كاري بكنم فقط بهش لبخند ميزدم. راستيتش بچهه فقط به من نگا ميكرد. اصلا به دخترا كاري نداشت. همچين شيرين ميخنديد آدم قند تو دلش آب ميشد. جالب اينجاش بود كه اون چهار تا دختر هر چقدر زور زدن اصلا نتونستن توجه بچهه رو به خودشون جلب كنن و آخر مثل يه تيكه نون بيات شده كه منتظر خورده شدنن يه گوشه وايستادن و ما دوتا رو نگاه ميكردن كه از اين جاش خيلي حال كردم.( آخيشششششش ) خلاصه منم كه خوشحال از ضد حال زدن به اون دخترا بودم و يه وجب به قدم اضافه شده بود، مشغول ستايش دختر بچهه بودم و ته دل به قيافشون آش و لاش دخملا ميخنديدم. آقا چشمتون روز بد نبينه، بچهه كه اسمش نازگل بود، جفت دستاشو گرفت طرف من و از من خواست بغلش كنم. من ديگه مونده بودم جلو باباش چيكار كنم، گفتم اگه بغلش كنم باباش ميگيره مبايلمو ميكنه تو حلقم. پس بي خيالش شدم و انگار كه اصلا نديده باشمشون يه طرف ديگه رو نگه كردم. بابا و مامان نازگل هم هر چقدر زور زدن كه توجهش رو به يه چيز ديگه جلب كنن نتونستن. آقا اين يه بهانه شد واسه اون دختراي منگل كه بشينين منو نگاه كنن و كلي بخندن. جداي از همه، چيزي كه باعث شد از خدا تقاضاي مرگ بكنم اين بود كه نازگل بعد يه دقيقه كه ديد من محلش نميزام همون طوري كه جفت دستاش طرف من بود شروع به گريه كردن كرد. آقا من ديگه داشتم قاطي ميكردم، از يه طرفم صداي قهقهه اون دختراي اسکل به من باعث شد همه منو نگاه كنن. عذابم ميداد. نمي دونستم بچرخم بغلش كنم؟ ، نچرخم؟، پياده شم؟، از يه طرف ياد نگاه هاي سنگين باباش كه باعث خشك شدن آب گلوم ميشد، ميفتادم و از يه طرفم ميخواستم اون صداي كريح گريه رو كه من مسببش بودم رو قطع كنم. خلاصه خيس و آبكش كه شدم برگشتم ديدم چشماي باباي نازگل مثل خون قرمز شده. ولي دلمو زدم به دريا و خم شدمو بچه رو بغل كردم. لامسب تا بفهمه تو بغل منه يه 10 ثانيه اي طول كشيد. تو اون 10 ثانيه فكر كنم ارتعاشات صوتي حاصل از صداي نازگل قسمت اعظمي از پرده گوشمو مورد عنايت قرار داد. طوري كه تا چند ساعت گوشم سوت ميكشيد. آخيشششششش يه حس عجيبي داره وقتي بچه رو بغل آدم آروووووم ميگيره. حاظرم تمام زندگيمو بدم تا يه بار ديگه اون حس بهم دست بده. بچه تا ساكت شد فورا برگشتم اون دخترا رو يه ديدي زدم ديدم دهنشون باز باز مونده. اينو كه ديدم يه وجب ديگه به قدم اضافه شد. سينه رو دادم جلو مشغول قربون صدقه رفتن بچههه بودم. خيلي حال كردم. فقط يكي كم بود بياد بگه آقا دستت درد نكنه بچه ساكت شد لطف كن برش گردون به پدر و مادرش. ولي مگه من ديگه ول كن بودم!!! تا آخرين ايستگاهي كه اونا باهام هم مسير بودن بچشون بغلم بود. اره ضايع بود ولي ديگه نمي تونستم كاري بكنم. خوب بود دور و برم آشنا نداشتم. يه جورايي احساس ميكردم اين بچه متعلق به منه. همچين با حس پدرونه بغلش كرده بودم كه هر كي ميديد همين حس بهش منتقل ميشد. تا اينكه اون سرو كله اون نكبت هاي كنف شده پيدا شده. خجالت هم نميكشيدن. بچه تو بغل من بود با اين حال اونا چهار تايي دورم كرده بودن و هي با نازگل صحبت ميكردن. من ديگه كلا سرمو چرخونده بودم يه ور ديگه تا يه راهي براي نفسسسس كشيدن پيدا كنم. ول كن هم نبودن. هم مي خواستن اذيتم كرده باشن هم يكي دوتاشون يه جورايي بهم نظر داشتن. آخر سر هم وقتي ديدن از من چيزي بهشون نمي ماسه، وقتي كه من حواسم به پدر نازگل بود كه ببينم چه احساسي داره وقتي برگشتم ديدم چهار تا موبايل جلومه و قبل از اينكه عكس العملي نشون بدم هر چهارتشونم ازم عكس انداختن. فلاش چهار تا موبايل چنان كورم كرد كه ديگه جايي رو نميديم. شده بودم يه جووون كور و كر فقط يه كارگردان كار درست لازم داره تا بياد نسخه دوم فيلم بلك رو بسازه. نزاشتم به دومي برسه باهاشون محكم برخورد كردم آخه قشنگ حس كردم كه سوژه عكسشون منم نه بچه. خلاصه به مقصدم نزديك شده بودم. موقع تحويل بچه روم نميشد به پدر و مادرش نگاه كنم. ولي از پشت قشنگ ميشنيدم كه دختراي پر رو بلند به هم ميگفتن به منم بفرست به منم بفرست. پياده شدمو اومدم خونه. بابام كلي بهم خنديد كه حالا قدر ماشين رو تو اين شهر بزرگ فهميدي؟ تا تو باشي كه ديگه حواست رو موقع رانندگي جمع كني. خلاصه خواستم بگم اگه فردا پس فردا سي دي عكسامو تو خيابون و اينترنت ديدن تعجب نكنين. منتاژ نيستن.

خوب حالا یه سری خبر از رانی عزیزمون

رانی و شاه در یک مسابقه ی تلویزیونی!؟

محبوب ترین کوییز شوی Sourav Ganguly به اسم Dadagiri قرار هستش که در zee tvهند بخش بشه.اولین اپیزود ورژن هندی این مسابقه با حضور رانی موکرجی و شاهرخ خان خواهد بود این مسابقه در کانال zeeBanglaخیلی محبوب شده و کانال زی هندی تصمیم گرفته ورژن هندی این مسابق رو بسازه و تصمیم گرفته شده که شاهرخ خان و رانی موکرجی اولین مهمانان معروف این شو باشند
یه منبع از کلکته میگه که این شو در این مدت کوتاه اینقدر محبوب شده که که همه ی تهیه کننده های تلویزیونی قصد دارن این شو رو (در کشور خودشون) ملیش کنن. و درهندهم این کانال به طور متداول در حال صحبت با شاهرخ خان و رانی موکرجی هستش تا اونها در قسمت اول مسابقه بیان.
یه منبع از این کانل میگه که شبکه و شاهرخ خان در حال صحبت هستن و صحبتها برای به توافق رسیدن ادامه داره

طنین خانوم از پرشین بالیوود

رانی:همیشه مذهبی بوده ام

ممکن است که او با فیلم برداری مشغول بوده باشه،اما رانی گفته اگر طوفان هم بیاید او دورگا پوجای خانوادگی را از دست نمیدهد.
رانی میگوید که به مهارتهای خانوادگیش افتخار میکند و اینها هیچ وقت از بین نمیروند.مثل هر سال،او در مکانی نزدیک پوجا برای برنامه های فرهنگی حضور دارد.

"این زمانیست که من خیلی لذت میبرم.من این دفعه به هیچ عنوان آن را از دست نمیدهم.من همیشه فردی مذهبی بوده ام.دورگا پوجا مکانیست که من خانواده ام را ملاقات میکنم.در روز دوم پوجا ما پوشپانجالی(دادن گل به خدا) انجام میدهیم.و بعد منتظر bhog
بنگالی میمانیم." (نمیدونم چیه)

رانی میگوید که او هنوز باور دارد که یک دختر بنگالی معمولی هست.که میتواند کارهای روزمره ی خانگی را کامل انجام دهد.
"چه باور کنید چه نه،من دختر خیلی خوبی در خانه هستم.(کدبانو هستم).میتوانم بهتر از هرکس دیگری ظرف بشویم و کف خانه را تمیز کنم.این دختر بنگالی کلاس متوسط در من زنده است.به این دلیل هیچ وقت دپرس نمیشم.
دخترهای بنگالی آتیش پاره هستند.آنها همیشه برای جنگیدن مثل گاو آماده هستند.(این حرفا چیه راجع به خودت میزنی آخه).من فکر میکنم این ویژگی ها را دارم.پس به شایعات در مورد کسالت من توجه نکنید.افسردگی هیچ وقت در شخصیت من به وجود نمیاد."

رانی میدونه که شاید تنها بازیگریست که وبسایت یا بلاگ شخصی ندارد.
"میدونم که اصلاً به اینترنت نمیام.خیلی وقته با این موضوع کلنجار میرم.اما از این میترسم که ازم خواسته بشه که درباره ی هر شایعه ای که واسم ساخته میشه توضیح بدم.این بیهوده است!نمیخوام به همه بگم که آیا روز خوبی داشته ام یا از زانو درد رنج میبرم.میخواهم حد و مرزی برای خودم داشته باشم.اما بله، درباره ی داشتن یه وبلاگ شخصی فکر میکنم."(آخ اگه بزنه چی میشه)

او همچنین میتواند یه بیوگرافی راجع به خودش بدهد
"بله اینم هست اما اینطوری هم مجبورم به همه اجازه دهم سرکی در زندگی ام بکشند.این مهم است که چه قدر میتوانم اطلاعات بدهم.باید یک تعادل ایجاد کنم."

همچنین رانی میگوید که وقتش را برای رقص کلاسیک(ادیسی) از دست داده.
"معلم من همیشه از من ناراحت است زیرا وقت کمی را برای تمرین صرف میکنم.او همیشه شکایت میکند که من نمیخواهم خوب برقصم.من قول دادم که وقت بیشتری را برای کلاسهای رقصم بگذارم."

(ساناز خانوم از پرشین بالیوود)

این سایت رای گیری بین زوج های 2009 بود ِ که زوج رانی شاهد بیشترین رای رو اورده

Shahid-Rani(Dil Bole Hadippa)18 [43.90%]

Shahid-Priyanka(Kaminey)9 [21.95%]

Saif-Deepika(Love Aaj Kal)2 [4.88%]

Akshay-Kareena(Kambhakkht Ishq)1 [2.44%]

John-Katrina(New York)5 [12.20%]

Abhishek-Sonam(Delhi 6)1 [2.44%]

Imran-Shruti(Luck)1 [2.44%]

Harman-Priyanka(What's Your Rashee?)1 [2.44%]

Salman-Ayesha(Wanted)2 [4.88%]

Other(Please Mention)1 [2.44%]

http://www.india-forums.com/forum_posts.asp?TID=1259628&TPN=3

(زليخا جان از پرشين باليوود)

نيويورك تايمز به خاطر راني (عملكردش) گفت هاريپا!

فيلم ديل بوله هريپا با بازي راني موكرجي و شاهيد كاپور روز جمعه به روي پرده سينما رفت
هرچند در مورد اين فيلم نقدهاي مختلفي شد ولي بازي راني موكرجي تو نقش وير و ويرا غوغا به پا كرد
روز نامه نيويورك تايمز با نويسندگيRachel Saltz در مورد راني نوشت:شورو هيجان راني بسار گيرا وجذاب بود وقتي داشت صحبتهاي فمنيستي ميكرد تو فيلم(منظورش جمله راني هستش كه ميگه زنا هم حق دارن رويا داشته باشن)
وگفته كه بازي راني تو دونقش ستودني بوده
Roshni Mulchandani يك منتقد هست گفته كه فيلم رو فقط بخاطر راني ديده
اون گفته كه عملكرد راني قابل قبول هستش
راني افسانه وباور نكردني ظاهر شده تو فيلم او باعث قابل قبول بودن فيلمش شده
يه بلاگ معروف ومحبوب هم گفته كه گيرايي وجذابيت راني فوق العاده زياد بوده توفيلم اون راهش رو نوراني ودرخشان كرده تا بياد ودر قلبهاي ما جا بگيره
اون تو اين فيلم هيچ اشتباهي نداشته وفيلم مسلما متعلق به راني هستش واون برگشته(من نميدونم راني كي رفته بود كه اينا اصرار دارن بگن برگشته!!!!)
خب به نظر ميرسه راني ملكه فيلم ديل بوله هريپا بوده جدا ازين نقدهاي بهم ريخته اگه موافق هستيد با اين نظرات در مورد راني همين الان بريد تو سينما وفيلم رو تماشا كنيد!

(دوست عزیزی به نام leila_rani از پرشین بالیوود)

حضور شاهرخ و امیر در پشت صحنه ی دیل بوله هادیپا

اما خبر جالبیم که در دستم هست و نمیدونم که شما ها میدونین یانه اینه که :
شاهرخ و امیر وقتی از رول پسرانه ی رانی موکرجی خبردار شدند برای از نزدیک دیدن رانی و همچنین ایفای نقش او در این رول به سن فیلمبرداری فیلم دیل بوله هادیپا اومدن.
رانی هم دقایقی رو برای صحبت کردن با اونا گذروند..
شاهرخ و امیر اومدن و مشغول دیدن اجرای رانی در سر ست بودند.اونا بازی روانی رو بسیار پسندیده بودن و بخاطر این رولش بهش تبریک گفتن.

(آمریتا خانوم از پرشین بالیوود)

مصاحبه با شاهيد كاپور در مورد فيلم

شاهید : دلم میگه هورا فیلم تماشاگر پسندی ایست

شاهید خسته نیستی از تبلیغ فیلم اونم بطور مدام و همه جا ؟

بله یه ذره احساس خستگی دارم اما خوبم

در همه فیلمهای گذشته نام شما با همبازیان زن های رابطه دار میشد اما با دلم میگه هورا اتفاق نیفتاد هیچ کسی اسمتون و با رانی موکرجی رابطه دار نکرد باید احساس شادی کنین نه ؟

من واقعا خوشحالم که این دفعه اسمم رابطه دار نشد هیچ نظری هم ندارم که چرا ایندفعه نشده اما من در این باره خیلی خوشحالم این یه تغییر خیلی تازه است و فکر کنم ایندفعه رسانه ها خسته شدن
خب این یک عنصر اصلی طوفان نیست هر زوج ستاره متاهلی نیزبا این جور چیزها قادر نیست زندگی شادی رو هدایت کنه اما این چیزها برا من اتفاق افتاده شاید چون هیچ کسی درباره زندگی خصوصی من در دو ساله گذشته چیزی نمیدونه اما من بهش عادت کردم دیوونه میشم اگه بخوام دلیل این چیزها رو انالیز کنم

ایا شما روز اول فیلمبرداری شکستن یخ بین خودتون و رانی رو ترتیب دادین ؟

روز اول فیلمبرداری اون تو ظاهر ویر بود و من اصلن نشناختمش از افراد دور و برم پرسیدم که رانی کجاست چون صحنه اش برای فیلمبرداری اماده بود و اونها بهم یاداوری کردن که رانی اونجاست در هیبات سردار اما همه چیز درکنار اون راحت بود و هیچ مشکلی نبود بیک نوعی ما زمان های خوبی را با هم سپری کردیم در حقیقت خیلی فرح بخش بود که با ویر و ویرا بازی کنی دو کاراکتری که رانی در فیلم بازی میکنه. غوغا خنده بود مخصوصا با ویر. همه چیز سر ست خیلی
سرگرم کننده بود

کدوم رو بیشتر خوشتون اومد ویر یا ویرا ؟

اگه بگم ویر پوستم کنده است بنابراین میگم ویرا

چجوری قادر بودین بازی در برابر یک شخص با دو کاراکتر را مدیریت کنین ؟

خب خیلی برام تا وقتی که میدونستم کدوم صحنه است سخت نبود و میدونستم با کدوم شخصیت دارم بازی میکنم اما کلاهمو به نشانه احترام به رانی در میارم برای بازیش . تلاش زیادی از طرف اون برای بازی در دو نقش بود. خیلی مبارزه طلبانه بود که نقش یک مرد سردار بازی کنی و همه اون ریش های مصنوعی رو بزاری اما فکر کنم اون با همه اینها خیلی تفریح میکرد اون خیلی لذت میبرد و راحت و ارام بود وخیلی راحت درشون میاورد

(زهرا خانوم از پرشين باليوود)

قسمتهایی از حرفای شرلین چوپرا رو بخونید در مورد رانی در مصاحبه ای که در مورد فیلم کرده .

در مطلب اینطوری اومده :
خوشحالی زائداوصف برای این هنرپیشه این بود که با شاهید و رانی در صحنه هایی شریک بوده .

" کارکردن در کنار یه هنرپیشه ای مثل رانی چیزی بود که من هرگز تصورش رو نمیکردم . من واقعا در حضورش مات و متحیر بودم ، متعجب بودم که باید اون چه صدا بزنم ؟ رانی ، خانوم رانی ، رانی جی ؟!!
هرچند که اون خیلی خوش برخورد بود و هرگز این حس رو به من نداد که اون ستاره ( سینما ) رانی موکرجی ِ "

(آفتاب خانوم از پرشین بالیوود)

MASTER BOSS

راني موكرجي ستاره دو فيلم فراموش نشدني

شروع به كار كارگرداني زويا اختر بر حسب تصادف و شانس يكي از پر جزئيات ترين كارها از لحاظ ميزان تلاش براي يه كارگردان تازه كار بود.
چنانچه يكي از نقادان سينما نسبت به زويا با كنايه گفته بود: زويا اختر به ما نشون داد كه يك فيلم چگونه بايد ساخته بشود. بعضي از افسانه هاي فيلم سازي هندي فرزندان خودشونو هم توي مسير خودشون قرار ميدن مثل ياش چوپرا به فرزندش آديتا چوپرا يا از راج كاپور به سانتوشا راج كاپور. در اين دهه اخير نسل جديدي از كارگردانان به صورت قطار مانند وارد سينماي هند شدن. كه بعضياشون هنجار هاي سابق رو شكستن. و الباقيشون هم به همون فرمول فيلم سازي دوران قبل تكيه كردن

پس اجازه بدين برين يه نگاهي به 10 فيلم منتخب از پر قدرت ترين كارگرداني هاي در ليست كارگردانان نو كار داشته باشيم.

Kuch Kuch Hota Hai (Karan Johar) 1998

قسمت اساسي فيلم در شهر Mauritius فيلم برداري شد. بازيگراي زيادي مانند Twinkle Khanna، Tabu ، Shilpa Shetty، Urmila Matondkar، Aishwarya Rai، Raveena Tandon و Karisma Kapoor چون خودشونو رقيب كاجول نميدونستند بازي در نقش تينا رو رد كردن. و سر انجام راني موكرجي اون نقش رو بازي كرد.
سيف علي خان هم يشنهاد بازي در نقش آمان مهرا رو دريافت كرده بود ولي منصرف شد و اون نقش توسط سلمان خان اجرا شد.

در طي اجراي يكي از آهنگ هاي فيلم به نام "Yeh Ladki Hai Deewani" كاجول موكرجي كنترول خودشو در هنگام هدايت دوچرخه از دست داد و با كله به زمين فرود آمد و زانو اون زخمي شد و تا مدتي بيهوش شده بود.

Saathiya (Shaad Ali) 2002

داستان عاشقانه مواجه شدن يه پسر ملايم با يه دختر كه واقع شده در Mumbai. ساتيا ديالوگ هاي شناور و اجراهاي طبيعي داره. شاد علي با استمرار در تكرار بعضي سكانس ها(موقع فيلم برداري) به ما احساس روشن و واضحي از اونچيزي كه دوست داشت رو داد. امروزا اون همش به يه داستان خوب احتياج داره.

(خودم از پرشین بالیوود)

خاک عالم روی سرم

rani-s-jafar — Tue, 22 Sep 2009 21:01:18 GMT

خونه اي كه شبيه مسجد باشه آدماش اين شكلي ميشن

خيلي ناراحت كنندس.... عذاب آوره....... ولي بايد منطقي برخورد كرد

عكس دختر همسايمونه!!............ دلم واسش میسوزه.......

کاش میمردمو این فیلمو نمی دیدم

باز دلم گرفت

لعنت به این روزگار کثیف

لعنت به آدمای بیشــــعور و نامردش

دوست دارم باهاش هم صحبت بشم

سلام

rani-s-jafar — Sun, 06 Sep 2009 23:49:18 GMT

اصلا اصلا از گذاشتن اين شعر هدفي ندارم. فقط چون تو سايت اجتماعي صبا خانوم اينو يه زماني گذاشته بودم و تازه يادم افتاد تو وبلاگم نزاشته بودمش. با خودم گفتم چه اشكالي داره العان بزارمش تا وبلاگم انقدر ضايع ديده نشه و حداقل توش يه شعري باشه. دوست ندارم مثل بقيه وبلاگ هاي شخصي شعراي ديگران رو بزارم چون به غرورم بر ميخوره، بقيه آپهام رو هم خدا كريمه. دل منم مثل ميد رو زمين نمي مونه.

ميدونم خبري نيست نگو عاشق شدي

نديديش كه بياي بگي ديووونه شدي

ديدم نشستي همدم خاطرات شدي

نامه هاشو خونديو حسابي گرم شدي

خوب حق داري ديگه وابسته شدي

از روزاي دوري ديگه خسته شدي

اما تموم شده مسافر زمان شدي

زمين گير حجر روزگار شدي

آره شرمنده دل مجنونت شدي

آواره محله ها در پي اش شدي

خوب حق دارن كه بگن ديووونه شدي

از بس كه به قيافت مغرور شدي

ميدونم سخته آخه مريض شدي

از اين بي كسي ديگه خسته شدي

يا پيداش ميكني ميگي شير شدي

يا مياي مي نويسي دقمرگ شدي

۲۰۰۹/۷/۷

سلامممممممممم

rani-s-jafar — Sat, 29 Aug 2009 16:49:18 GMT

با خودم گفتم چي بنويسم كمي بخنديم. ياد پري روز افتادم كه يكي از دوستان مادرم با دخترش اومدن خونمون. سه تا دختر داره كه از بس خوشگلن تو ماجراي ازدواج دوتاي اولي كلي با خواستگار ها كلنجار رفتن تا بلاخره به اوني كه شرايطش از همه بهتر بود دادنشون. وژدانا اين آخريه از قبليا هم خوشگل تره. مادرش كليد كرده به ما كه بايد بگيريمش. انگار كه مثلا يه جنس رو ميخواد بهمون بفروشه. هر روز هفته دو تايي بهمون سر ميزنن. خداييش دختره از سرمم زياد تره هم خوشگله هم پولدارن. ولي من بهش محل نميزارم. چون از دختر قرطي خوشم نمياد. قرطيه خالي هم نيست اصلا كلا نميشه با زبون آدمي زاد، جمش كرد. اولا اون چيزي كه از همه مهمتره اينه كه دهن من هنوز واسه اين جور مسائل بو شير پاكتي ميده. اينو خودمم اقرار ميكنم.( به نيابت از پدر و مادرم) البته نه اينكه معيار ها و وجنات يه مرد بالغ رو نداشته باشما. بر عكس هر كي كه مي بينتم مثل دختر ترشيده ها بهم نگاه ميكنه. ولي خوب اصلا تا حالا به اين موضوع فكر نكردم كه بخوام تو 23 سالگي با كسي ازدواج كنم. ( هم سن ديپيكاما ، چه تفاهمي) من واسه خودم خيلي آرزو ها و برنامه ها دارم.

بگذريم.

آقا اينا پري روز اومدن خونمون تا من واسه دخترشون يه سري آهنگ رايت كنم. تا شروع كردم به گشتن پوشه هاي آهنگ باز نخ دادن هاي دختره شروع شد. آخييييييييييييييي. هر آهنگي كه توش حرفاي عاشقونه مثل " دوستت دارم " و " عاشقتم " بود، سريع ميگفت: اين قشنگه آقا جعفر واسم بزنش. آخييييييييييي. همچين مظلومانه بهم دستور كپي كردن آهنگ ها رو ميداد كه با خودم گفتم العانه كه ليلي و مجنون پاشن بيان بخوابونن تو گوشم. چهار ساعت طول كشيد. راستيتش خودمم ناراحت شدم. از خودم بدم اومد. ولي آخه نمي شه كه دختر و پسري كه هيچ شناختي از هم ندارن و اصلا آمادگي شو ندارن بخوان تصميماي بزرگ واسه خودشون بگيرن. حداقلش بايد يك سال با هم از نزديك دمخور بشن بعد ببينن مي تونن يه عمر با هم زندگي كنن يا نه.

خداييش خيلي خوشگه، چند بار خواستم واسه رو كم كني ببرمش دانشگاه تا نشون بدم خوشگل به چي ميگن ولي ترسيدم روشون باز بشه پيله كنن.

خوشگل بودن فقط ظاهر قضيه هستش. پولدار بودن هم همين جور. مهم ذات آدماست. مهم تربيت و اخلاق آدماست. تازه داشتن همون ظواهر قضيه هم لياقت و جنبه ميخواد. خيلي بيشتر از بقيه هم ميخواد. امروزا تعداد آدماي بي تعهد خيلي بيشتر از بقيه شده. آدماي چشم چرون و بي هويت كه واسشون فرهنگ و عرفو دين مفهومي نداره. دور و بر دختراي قرطي و جلف رو هم مسلما هم تراز هاي خودشون ميگيره. مال پسرا هم همين شكليه. يه بار كه كار خطا تو جمع انجام بدي و خودتو كوچيك كني واسه هميشه سبك بهت نگاه ميكنن. آدماي تازه به دوران رسيده رو هر چقدر هم كه تلاش بكني باز نمي توني هم سطح خودت بكني. اين مهمترين تجربه سه سال ماجراي عشق و عاشقيمه. حماليشونو بكني، واسشون مثل بگوري شعر دروكني. مثل جان نثار پاچه خواريشونو بكني، خلاصه هر چقدر خودتو پايين بكشي تا هم سطحشون بشي باز نه اونا تغيير ميكنن و نه اصلا مي فهمنت. اينو بهش ميگن سبك شدن چون طرف ديگه قضيه واست سرو دست ميشكنن كه دخترشونو بگيري.

اينا هم ته دلم مونده بود كه گفتم. خلاصه از من ميشنوين واسه اينكه ثابت كنين تازه به دوران رسيده نيستين، نزارين كسي بهتون وابسته بشه تا بعد مجبور بشين دلشو بشكنين. اين رمز آدماي بزرگ و با كلاسه كه خودشونو از بقيه آدماي قرطي و جلف جدا كردن و عیارشون بالاست و مثل ياقوت تو هر جايي مي درخشن.

سلام

rani-s-jafar — Tue, 25 Aug 2009 15:23:18 GMT

كارنامه كنكور كارشناسيم اومده. وضعيتم بدك نيست.

از اون همه شركت كننده، چهل و دو هزار نفر مجاز براي انتخاب رشته تعيين شدن كه من وسط هاي ليستم.

همچين تعريفي نداره ولي خوب بلاخره خيالم راحته كه ميتونم ادامه بدم. مال ما هم دو مرحله ايه و بايد برم شهر و رشته مورد علاقم رو انتخاب بكنم. دوستم ميگه بهتره بريم پيش مشاور. ولي اصلا تمايلي به اين كار ندارم چون نيازي نمي بينم. همه چيز مشخصه. تازه بيست تومن هم پولشه.

راستي امروز رفتم دبيرستاني كه توش ديپلم گرفتم. آخه بايد اصل مدركم رو مي بردم دانشگاه. خيلي ناراحت شدم. چون تمام كاركنانش از مدير گرفته تا ناظم و آبدارچيش، همه عوض شدن. ولي وژدانا تو چه خراب شده اي درس ميخوندما. يه خاطرات شيريني ازش دارم كه از مرورشون لذت مي برم. به خدا خيلي صفا داره آدم بره با آدماي پايين شهر جامعه همكلاس بشه. كاراشون، صحبتاشون، دعواهاشون. همش خاطرس. دانشگاه خيلي فضاش خوشكه. آخه همه اونجا معذب هستن. نميدونم خوبه بگم كه ما پسرا وقتي ميريم دانشگاه دخترا آدممون ميكنن. يعني محيط مختلتش ايجاب ميكنه كه مصنوعي بشيم. اين واسم خيلي زجر آور بود. بابا مدرسه يه دورانيه كه حاظرم تمام زندگيمو بدم تا برم پيش همون دوستا و همكلاسي هام دوباره از اول بخونم. اون شلوغي ها، اون دعواها، اون فيلم خفن تو كارگاه كامپيوتر آوردنا ( دو بار ازم تعهد گرفتن) اون چهار تاير ماشين ناظم رو پنچر كردن. اون با مدير مدرسه دست به يخه شدن( يه هفته از مدرسه اخراج شدم) بابا دوراني بود واسه خودش. اي خدااااااااااااا.

بيچاره ها دلشون واسه من منگل ميسوخت ميگفتن سال آخرشه نميخواستن زندگيم و آيندمو خراب كنن وگر نه دستشون بود ديگه، اخراجم ميكردن. از اولش آدم تنبلي بودم. العانم اينطوريم نه اينكه كم هوش باشم اصلا. ولي اشكالم اينه كه شب امتحانيم. اينطوري بگم شب كنكوريم. بخداااااااا. وقتي پروندم و اصل مدرك ديپلمم رو بهم دادم اونقدر خوشحالم شدم كه نگو. آخه ياد گذشته ها افتادم. كارنامه هاي قبليم مرور كردم. تبصره ها مو سرشماري كردم. ولي هر چي كه هست راضيم. زندگيمو دوست دارم. انشالله كارشناسي هم قبول بشمو از اول مهر برم سر كلاسش.

راستي امروز دو تا از دختراي كلاسمونو ديدم. خيلي خوشحال شدم. دو تا دختر خوب كه هميشه با هم هستن. البته يكيشون به احتمال زياد ازدواج كرده. از سر و وضعش فهميدم. خوب براش آرزوي خوشبختي ميكنم. براي دوستش هم همينطور.

زندگي هر ثانيش يه جور تصميمه. با زبون روزه از خدا ميخوام كه همه ما مسلمونا رو تو تصميماتمون موفق بكنه.